WerkZorgCombinatie

Praktijkvoorbeelden


Michel (26)


Ik ben jong getrouwd en vader geworden. Tirza kwam toen ik 21 jaar was. Dat was niet helemaal de bedoeling, maar samen besloten we dat we er het beste van gingen maken.
Sheila en ik werkten elk drie dagen, zodat er altijd iemand bij Tirza, en later haar broertje Mees zou zijn. Ik genoot van de dagen met de kinderen. Mijn werk was gewoon een manier om alle rekeningen te betalen. Ik deed wat ik moest doen, had het ook wel gezellig met de collega's, maar ik hoefde niet zo nodig hogerop.
Toen leek opeens alles tegelijk te gebeuren. Ik denk dat het begon toen ik een andere manager kreeg. Dat was een vrouw van begin dertig. Zij vond dat iedereen een ontwikkelingsplan moest hebben. Ik moest opleidingen gaan doen, andere projecten oppakken. Ik wilde dat helemaal niet, maar wist niet goed hoe ik dat aan moest geven. Tirza kwam toen net in de 'ik ben twee en ik zeg nee'-fase en daar kon ik helemaal niet mee omgaan. Ik vind het heel erg, maar ik heb vreselijk tegen dat meisje staan schreeuwen. Dat maakt me nu nog steeds verdrietig. Sheila vond dat verschrikkelijk en sprak me daarop aan. Onze relatie kwam onder druk te staan. Ik vond het alles zwaar worden; de dagen op het werk en de dagen thuis waren allemaal energieslurpend. Toen ben ik toevallig in contact gekomen met een counsellor. Het kostte mij veel moeite om echt te voelen wat er aan de hand was. Maar toen dat eenmaal gelukt was, gaf dat heel veel lucht.
Mijn ouders zijn heel veeleisend naar mij als kind geweest. Ik voelde me altijd tekortschieten. Die nieuwe manager heeft op de een of andere manier dat oude gevoel weer opgeroepen bij me. Ik voelde me zo falen, probeerde daarom zo mijn best te doen, en dat kostte me bakken met energie. Eerst ben ik bezig geweest weer in het reine met mezelf te komen. Nu probeer ik met Sheila ons gezin weer op de rit te krijgen. Ik vind het zo belangrijk dat Tirza en Mees niet denken dat ze tekortschieten. Maar dat gevoel heb ik ze in het verleden wel gegeven. Dat was niet met opzet! Nu ik me bewuster ben van mijn gevoelens en gedachten, kan ik zelf kiezen hoe ik reageer op de kinderen. Ik hoop zo dat ik het beter kan doen dan mijn ouders.


Pien (44 jaar)

Ik werk al mijn hele leven in het onderwijs. Dat is een geweldig beroep. Kinderen zien opgroeien, en ze daarbij mogen helpen. Dat vind ik heel dankbaar werk. Ik vind het verschrikkelijk dat ik nu niet kan werken. Maar counselling heeft me heel veel verder geholpen en over twee weken hoop ik weer voor de klas te kunnen staan.

Ik heb werkzorgcombinatie gebeld toen ik ziek werd en de bedrijfsarts zei; "doe maar rustig aan". Ik wou begrijpen wat er aan de hand was, en niet zitten afwachten. Het was geen gemakkelijk traject, maar ik ben heel blij dat mijn directeur dit traject voor me heeft ingekocht.

Twee jaar geleden werd bij mijn zoon, Harm, van 7 dyslexie geconstateerd. Hij was altijd een vrolijk mannetje en had veel plezier met zijn twee broertjes. Ze heten Kris en Luuk. Toen Harm in groep drie leerde lezen, zag ik hem veranderen. Hij vond het zo moeilijk en deed zo zijn best, maar het lukte maar niet. Hij lachte steeds minder, sprak minder vaak met vriendjes af. De kinderen zitten op een andere school dan ik les geef, dus vaak kon ik ook niet op het schoolplein staan om te helpen met afspraken. Ik had als juf natuurlijk al snel door dat Harm dyslexie heeft, maar het is zo anders als het om je eigen kind gaat. Ik kon het niet aanzien dat hij er zo onder leed.
Ik piekerde hele nachten over hoe het verder moest. Ik was bang dat hij niet een goede baan zou kunnen krijgen, niet zou trouwen. Ik was bang dat ook Kris en Luuk moeite met lezen zouden hebben. Dan zouden zij ook allemaal testen moeten doen, en hoe zou ik dat allemaal moeten regelen. Zou ik zelf wel kunnen blijven werken? Zo maakte ik mezelf helemaal gek met mijn gedachten. Ik stond 's ochtends doodmoe op, was op het werk een schim van de juf die ik was.

Met een counsellor heb ik al mijn gevoelens ontleed. Eerst joeg dat me angst aan. Ik was bang overspoeld te raken door alle emoties. Maar zij gaf me een prettige en veilige structuur om met mijn gevoelens bezig te zijn. Ik heb ze leren begrijpen, en snap nu ook waarom ik zo heftig reageerde. Het riep een oude angst op van 'er niet bij horen'. Op mijn oude lagere school werd veel gepest, en dat doet wat met een kind. Toen ik begreep hoeveel oud verdriet bij mijn huidige zorgen zat, gaf dat veel opluchting. Het gaf me ook het vertrouwen dat ik wat er nu met Harm aan de hand is, wel aan kan.